Nefes

Canlarım koparılıyor geçmişten acıların getirdiği yalnızlıktan
Bak halime simdi nasıl görünmez bir siluet taşıyorum
Haykırıyorum yaftalamıyorum
Sevgin hem büyük hem de getirdiğin acılar acılar öyle derin
Bir söz ver kime bana mı sevgime mi
İste histerimin en temel nedeni yalnızlık
Bir ironi midir
Bir bestekârın notalarına sadakatinde gizli midir
Sorguluyorum ve yudumluyorum çayın şerefine
Limonun rengi vermesi kadar alaycı bir o kadar cüretkâr
Simdi ben ayaklarımdan oldum
Simdi ben benliğimden oldum
Ben neredeydim nereye vardım
Siz olduğunuz anı kaybettiniz mi?
Tüm dinlerin tövbeleri silemez geçmişimi
Biri vaftiz olurken biri el acarken
Arınmak adına
Söyle benim biçemim hangi ayinde
Ağıt dediğin çingenelerin ki kadar armonili
Şimdi sıra sende, anneme analık ederken,
gölge olup sırra kadem basan , olgularınla
Ben hep olduğum yerdeyken bile olmamışken
Sen kimdin ve neredeydin ?
Topraklar bizi büyütür ve aslında nefesim son yeri de toprak
Öyle bir toprak atılır üstüme sarıp sarmalayan sır gibi büsbütün üstümü örtecek!
Dinle! Ey mecali yok iken ,serçe suyu ile şerbetlenen, öyle dimağın ininde biçare yalpalanan gözlerim
Daha neye şahitlik edeceksin hiç var olmamışçasına…
Bu evrende,
Bu gökte,
O kadar ellerimle itiyorum hayatı
Bir o kadar kucaklıyorum nefes alışımı…

Mihrimah Nefise Durdağ

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

Web sitenizi WordPress.com ile oluşturun
Başla
%d blogcu bunu beğendi: